Home ¦ Producten-stockfoto's-camera ¦ Extra ¦ Contact
         

 

WAAR MOET JE OP LETTEN BIJ HET KOPEN VAN EEN DIGITALE CAMERA.

Dit artikel werd eerder geplaatst op diverse fora en is geschreven vanwege de vele vragen die ons bereikten over dit onderwerp. Omdat wij sinds 1998 al digitaal fotograferen en inmiddels bijna 1.000.000 foto’s hebben gemaakt met zo’n 14 digitale camera’s in vele omgevingen, hebben wij inmiddels voldoende kennis opgebouwd om hierover onderstaand artikel te schrijven.

Het is opgebouwd uit verschillende delen die elk uit een aantal adviezen bestaan. Zo wordt er aangegeven hoe je jezelf kunt voorbereiden zodat je weet waar je het over hebt wanneer je in een winkel staat. Ook worden de technische aspecten onder de loep genomen en wordt je gewaarschuwd voor verkooppraatjes die niet kloppen.

Periodiek wordt de informatie uit dit artikel bijgewerkt zoals onder aan het stuk te zien is. Mocht je onjuistheden signaleren dan horen wij dat graag via ons algemene adres.

Vooraf
A1) Oriënteer je goed VOORDAT je naar een winkel gaat, er bestaat altijd kans op een impulsaankoop of het laten overreden door een verkoper.

A2) Stel voor jezelf een budgetgrens die niet te hoog ligt. Het wordt altijd duurder door bijvoorbeeld opslagmedia, tas, batterijen, accu's etc.

A3) Kijk eerst rond op internet en in bladen. Hier vind je belangrijke vergelijkingsinfo ten aanzien van prestaties en prijs. Een voorbeeld is www.dpreview.com.

A4) De fabrikant van de camera is eigenlijk niet echt belangrijk. Veel camera's komen van HP en Sony welke beide onbekend zijn in het fotokamp. Wat echter wel belangrijk is, is de kwaliteit van de lens. Hier weten jullie ongetwijfeld dat een goede lens (lees glas en coating) meer dan het halve werk is. Gezien hetgeen er van een lens in een digitale camera wordt verwacht (zeer lichtsterk, een krankzinnig zoombereik en een uitstekende coating en liefst nog een perfecte macro-stand), dan besef je dat een goed stuk glas zeer gewenst is. Sony heeft dat goed begrepen door een lens van Carl-Zeiss te plaatsen -en daar ook uitgebreid mee te adverteren- terwijl de camerabouwers van huis uit natuurlijk al de nodige expertise in huis hebben. Overigens, wanneer je de kennis niet hebt, kan je die natuurlijk wel inkopen. WEES ALERT OP DE LENS. Ik heb de indruk dat meer mensen zich bezig houden met het aantal pixels en dat soort zaken terwijl men voorbij gaat aan dat belangrijke stukje glas. Oriënteer je hierop goed.

A5) Een digitale camera is eigenlijk altijd een stuk duurder dan een gewone camera. Weet wat je koopt. Het toestel is in principe al weer achterhaald wanneer het in de winkel ligt. Je moet er een goed gevoel bij hebben anders ga je spijt krijgen. Binnen een paar weken/maanden is jouw toestel voor de helft te krijgen of hebben kennissen, familie of vrienden een betere camera. Wanneer je jezelf dus niet bekocht wilt voelen, moet je tevreden zijn met wat je koopt. Dat is een impulsaankoop overigens NOOIT. Wanneer je er voor kiest om te wachten tot de camera goedkoper is of beter is, zal je nooit een camera bezitten. Het is net als met computers, het zal altijd (zeker de komende 5-7 jaar) beter kunnen en daardoor zullen de verouderde modellen goedkoper worden.

A6) Een digitale camera koop je niet alleen. Het is eigenlijk een onderdeel van een groter geheel. PC, Software, Printer, Inkt, Inkt, Inkt, Papier, Papier en nog eens Papier heb je ook nodig. Is dat nog niet in je bezit of werk je met verouderde modellen, weet dan dat de kosten nog verder zullen oplopen.

A7) Het klinkt heel raar, maar als je de kans krijgt een digitale camera te beoordelen op een foto van een.... mannelijke eidereend (Somateria mollissima is de wetenschappelijke naam) in bronstkleed dan weet je precies wat deze camera aan kan. Deze vogel is namelijk spierwit met zwarte delen en de borst is zachtroze en de zij- en achterkant van de kop zijn lichtgroen. Wanneer de foto wordt genomen met een beetje zon, dan geven alleen de goede camera's een realistische foto. Wit is namelijk een moeilijke kleur voor een digitale (video)camera. Wanneer je daar ook nog zwart bij doet, wordt het zelfs voor de meeste kleurenfilms ook al moeilijk. Praat je dan nog over zachtroze dan komen de grenzen in zicht. Deze test zou men eigenlijk in de fotobladen moeten doen. Er valt dan een hoop af. Is een Eidereend niet beschikbaar, probeer dan het volgende: Fotografeer een vogel/zoogdier met witte en donkere plekken. Een vogel heeft veren en een zoogdier haren die op de foto zichtbaar moeten blijven. Helaas zal je vaak zien dat het een witte en zwarte vlek wordt en dan kan je jezelf afvragen of het kopen van die camera wel zin heeft. Hoe meer zonneschijn er echter op het onderwerp valt, hoe moeilijker het voor de camera wordt. Stel voor jezelf dat het er zonder zon goed uit moet zien en dat alle haartjes of veertjes als het even kan te zien moeten zijn. Besef wel dat veel direct zonlicht op witten veren of haren eigenlijk op bijna elke camera een witte vlek zonder detail wordt. Leg de lat dus niet te hoog.

A8) Kijk goed of het merk nog meer modellen op de markt heeft. Zorg helemaal dat je het laatste nieuws van dit merk kent. Wanneer er een betere camera wordt uitgebracht, zullen bestaande modellen bijna altijd in prijs dalen. Sla dan je slag.

A9) De waarde van je camera. Het is een moeilijk punt, zeker wanneer je net een hoop geld hebt uitgegeven voor je digitale kleinood, maar wanneer je de winkel uitloopt, krijg je er niet meer voor wat je ervoor hebt betaald. Het zijn net Pc's. Door te zeggen ik wacht nog wel even, zeg je eigenlijk: doe maar niet. Zo zal je wel wachten tot je een ons weegt. Ik heb steeds verwacht dat de eerste spiegelreflex eind 2004 onder de 1500 euro zou komen. Nu, dat was dus fout. Eind 2003 is het geworden. In april 2004 kan je al voor rond de 1000 euro een Canon 300D of een Nikon D70 kopen. Het gaat erg hard en nu steeds meer fabrikanten digitale reflexen gaan maken wordt het steeds verstandiger om je eerst eens goed af te vragen wat je er eigenlijk mee wilt. Ik was een paar maanden geleden op een zaterdag bij foto Konijnenberg en moest daar een even wachten. Onder het genot van een kop koffie hebben we ons verbaasd over het koopgedrag van de klanten. Aan de lopende band was het van "Ik ben op zoek naar een digitale camera". Onvoorstelbaar dat 80% voor digitaal ging. Let goed op de aankondigingen van importeurs en weet dat bij nieuwe camera's de oudere types goedkoper worden. In 2002 zijn maar liefst 500.000 digitale camera's verkocht en in 2003 zijn het er veel en veel meer geworden terwijl de prognoses voor 2004 op zo’n 1.500.000 liggen.

A10) Ik weet wel, het is zo handig. Vraag iemand die er wel wat van weet…."Wat voor een camera moet ik kopen". Zo werkt het natuurlijk niet. Jij hebt je eigen wensen en voorkeuren, dus alleen jij kunt bepalen wat handig en goed voor jou is. Wat je wel kunt doen, is nadat je een grove selectie hebt gemaakt, eens kijken op bijvoorbeeld een site als www.dpreview.com. Je gaat daar naar de sectie 'Camera's' en zoekt dan een voor een de gewenste modellen op. Kijk dan wat het commentaar van de bezitters van dat type camera is. Is iedereen, of althans het grootste deel bijna alleen maar positief, dan moet dat je een veilig gevoel geven. Wanneer je al een camera hebt, lees dan ook de andere delen die hier staan. Je krijgt hier een groot aantal tips hoe je kunt bepalen of een digitale camera wel wat voor je is.

A11) Luister zeker niet naar mensen die vertellen dat, wanneer je een printje wilt maken van bijvoorbeeld 13 x 18 cm, je bijvoorbeeld 4 MPixel nodig hebt. Mensen die dat soort tabelletjes geven, laten zien dat ze weinig van digitale camera's weten, maar wel goed kunnen rekenen. Om maar even aan te geven welke factoren er in meer of mindere mate een rol kunnen spelen bij de kwaliteit van de opname, hier een overzichtje van een aantal factoren in willekeurige volgorde: Beeldchip - Pixelgrootte - Aantal pixels - Interne software - Kwaliteit van het objectief - Opslagkwaliteit - Fotokwaliteit - Fotobewerkingssoftware - Printersoftware - Printkwaliteit - Inktkwaliteit - Papiersoort - ISO waarde - Hoeveelheid licht op de foto - Kleurcompositie van de foto - en zo kan ik nog wel even doorgaan. Niet naar luisteren dus, maar zelf de foto bekijken en dan niet vanaf de monitor op de camera.

A12) Wanneer je een losse acculader koopt dan hoef je niet echt meer rekening te houden met de vroegere waarschuwing dat je geen snellader moet kopen. De huidige generatie snelladers zijn zo veilig dat je niet meer bang hoeft te zijn dat je batterijen zullen sneuvelen. Wat wel belangrijk is, is dat de lader nadat de accu's helemaal vol zijn, overgaat op druppelladen. Dit voorkomt dat je batterijen kapotgeladen worden. Een mogelijkheid om de batterij via de lader eerst te ontladen, is heel praktisch. Wanneer je dat af en toe doet, houdt dat je batterijen in een goede conditie.

De techniek
B1) Het pixelverhaal is voor velen een 'hot item' maar voor weinigen geheel duidelijk. Meer pixels wil niet altijd zeggen dat de kwaliteit van de foto beter is. Meer zaken spelen een belangrijke rol. Erg belangrijk is bijvoorbeeld de beeldgrootte van de CHIP. Hoe groter de CCD, hoe groter de pixels, hoe meer licht er op valt, hoe beter de registratie wordt en hoe beter de foto zal zijn. Ik heb begin 2002 een 4 MPixel camera gekocht ter grootte van een pakje sigaretten die absoluut niet kan concurreren met een 2,5 MPixel Olympus uit 1999 of een 2,75 MPixel Nikon D1 uit 2000 (beide hebben een groot formaat CCD). Een ander punt is de echte ISO-waarde. Een CCD heeft altijd een vaste ISO-waarde. Deze kan softwarematig worden verhoogd of verlaagd, maar dat veroorzaakt altijd ruis en dus een teruggang in kwaliteit. Hierover is ook bijna altijd een waarschuwing in de handleiding terug te vinden. Tegenwoordig is het echter wel mogelijk om zonder veel zichtbare ruis tot wel 800 ISO te fotograferen. Dit is echter voornamelijk van toepassing op de camera's met een echt grote beeldchip. Door het plaatsen van heel veel pixel op een kleine oppervlakte wordt de ruis, zeker bij hogere ISO-waarden, sterk vergroot. Dus altijd even zelf proberen. De gekozen compressievorm speelt natuurlijk ook een belangrijke rol. Het is waanzin om een 5 MPixel camera te kopen en deze op JPEG Basic te zetten. Koop dan voor 100 euro een Trust en je maakt kwalitatief gelijkwaardige foto's. Andere zaken die meespelen zijn bijvoorbeeld: interpolatie, CHIP-type, camerasoftware, gebruik van interne processors voor beeldvergelijking etc. Grappig om te weten is dat het nieuwste topmodel (de D2H) uit de professionele lijn van Nikon MINDER in plaats van meer pixels heeft.

B2) Interpolatie is eigenlijk het kunstmatig opkrikken van de foto door pixels tussen te voegen. Bij een beeldgrootte van 2000 x 1000 (is 2 MPixel) kan je bijvoorbeeld door interpolatie gaan naar 3000 x 1500 (is 4,5 MPixel). Met behulp van interne software zal de camera dan bijvoorbeeld tussen twee pixels in een derde plakken die gedeeltelijk de kleur heeft van de linkerpixel en gedeeltelijk de kleur van de rechterpixel. Het kan ook zijn dat de camera restwaarden van de CCD gebruikt voor het bepalen van de kleur van de extra pixel. Met name Fuji heeft zeer grote kennis van het interpoleren en past dat met erg veel succes toe in hun S1, S2 en S3 Pro camera's. In het geval van Fuji mag eigenlijk niet echt meer worden gesproken over interpoleren. Door de bijzondere indeling en vorm van de pixels, ontstaat er een hoop restinformatie waarmee reële beeldinformatie kan worden verkregen zodat een uitbreiding van de pixels niet zomaar op een kleuraanname berust.

B3) Wanneer je kijkt naar een digitale camera met verwisselbare objectieven (Kodak, Canon, Fuji, Sigma, Nikon, Olympus, Pentax, etc.) kijk dan goed naar de verlengingsfactor. Door gebruik te maken van een CHIP met een afwijkend formaat zal bijvoorbeeld een 200 mm objectief op een Nikon een 300 mm worden aangezien Nikon een verlengingsfactor heeft van 1,5. Dat betekent ook dat een 28 mm dus een 42 mm wordt. Voor natuurfotografen is de verlengingsfactor een zegen (een 300/2.8 wordt dus een 450/2.8 en dat is geweldig) en spaart krankzinnige bedragen uit. Fotografen die veel met groothoek werken worden er echter niet vrolijker van. Zij moeten uitwijken naar extreme groothoeken die vaak erg duur zijn (17mm wordt dus 26 mm).

B4) Hoeveel is de OPTISCHE zoom. (de digitale is NOOIT belangrijk aangezien je die toch niet moet gebruiken. Ze verknoeien je foto door van de foto delen weg te snijden. Het onderwerp komt dan wel groter in beeld, maar er blijven veel minder pixels over. Je 4 MPixel foto wordt nu een 2 of een 3 MPixel foto.) Met andere woorden wat is het bereik - 20mm tot 100mm is wel het absolute minimum. Tegenwoordig gaan de camera's al tot 300mm en hoger.

B5) Wat voor een interface wordt er gebruikt om foto's naar de computer over te zetten. Kaartjes kunnen natuurlijk ook via een reader worden uitgelezen, maar dat kost weer extra geld. Serieel = Is niet meer van deze tijd. Te langzaam. Parallel = Ook niet best. Te langzaam. USB 1.0 = USB = Is redelijk, alhoewel je gek wordt bij 256 MB of hoger FireWire = Prima wanneer deze niet begrenst is. Is wel vaak het geval. USB 2.0 = High Speed USB = Prima Let er wel op dat er High Speed bij staat. USB 2.0 is tegenwoordig nog steeds 12 Mbit per seconde dus net zo snel als 1.0 (Inmiddels schijnt de industrie ook te hebben ontdekt dat het allemaal heel erg verwarrend is. USB 2.0 van tegenwoordig is High Speed USB. Let echter op de oude voorraden.) Wanneer je een notebook gebruikt om je foto's naar de computer over te zetten en je beschikt daar niet over USB 2.0 of FiWi/i-Link, dan kan je het beste je PCMCIA slot gebruiken. De doorvoersnelheid hiervan is ongeveer 1,2 MB per seconde (=ong. 10 Mb/sec). Aska heeft echter een CF32A Speed Over PCMCIA Cardbus CF adapter (effe adem halen) die een high speed connectie binnen dit slot aanspreekt. De foto's worden dan met een viervoudige snelheid (5 MB/sec) op de notebook binnengehaald. Je kunt ook een adapter krijgen die je in je PCMCIA-aansluiting plaatst. Deze adapter heeft twee USB 2.0 uitgangen, die echter niet zo snel werken als de echte USB 2.0. Ik heb ze echter wel op een viervoudige USB 1-snelheid gekregen.
Onderschat het belang van de verbinding niet. Zeker niet wanneer je een camera koopt met een groot aantal pixels. Deze resulteren namelijk in een groot beeldbestand zodat een trage verbinding met je computer voor een hoop irritatie gaat zorgen wanneer je een hoop foto's moet overzetten. Tegenwoordig hebben veel moderne Pc's een ingebouwde kaartlezer. Vaak zijn dit echter USB 1-readers.

B6) Er bestaan verschillende soorten beeldchips. De bekendste -maar ook de duurste- is de CCD, waar erg veel merken mee werken. Een goedkoper alternatief is de CMOS chip. Deze is nog lang niet uitontwikkeld en beloofd een uitstekend alternatief te worden. Ondanks dat deze chip een stuk goedkoper is, zie je hem nog niet zoveel. Canon heeft een hoop ontwikkelwerk gedaan en acht de chip inmiddels zo betrouwbaar dat zij hem gebruikt in haar vlaggenschip, de professionele EOS 1Ds. Als derde wil ik de Foveon noemen. Deze chip kan een grote toekomst tegemoet gaan vanwege de gebruikte techniek. De chip bestaat eigenlijk uit 3 lagen van elk zo'n 3 MPixel. Dat lijkt weinig, maar wanneer je beseft dat de hierboven genoemde Canon 11 MPixel heeft waarbij je dit aantal eigenlijk door 4 moet delen (elke beeldpunt bestaat eigelijk uit 2 groene, 1 rode en 1 blauwe pixel) en dus een lager aantal heeft als deze Foveon. Deze chip zit vooralsnog alleen in de Sigma D9 en D10. Helaas hoor ik er niet zoveel meer van. Rond eind november 2003 is de nieuwe Nikon D2H op de markt gekomen. Deze camera heeft een beeldchip van een nieuw type, namelijk de LBCAST JFET sensor. Deze chip heeft maar 4,1 miljoen pixels, maar vanwege het grote formaat van de beeldchip is de kwaliteit uitstekend. Inmiddels hebben de grote camerafabrikanten al weer talloze nieuwe modellen gepresenteerd of aangekondigd. Nikon komt eindelijk met de D2X met 12, 2 MP terwijl Canon de 1Ds Mark II heeft aangekondigd met maar liefst 16,7 MP.

De camera
C1) Nu de camera: Het maakt niet echt uit hoeveel megapixel de camera is. Zorg dat je printjes/schermen ziet. Weet wat je koopt... Zijn het echte of onechte pixels. De grootte van de beeldchip doet er veel meer toe. Een 3 MPixel CCD van een groot formaat presteert veel en veel beter dan een kleine 5 MPixel CCD. Gelukkig lijkt de 'pixel-race' enigzins gelopen en komen steeds meer mensen er achter dat het objectief en de interne software eigenlijk net zo belangrijk, zo niet belangrijker zijn.

C2) Wat voor opslagmedia kunnen er in. We kennen: Compact Flash =CF, Microdrive =MD, Smart Media =SM, MultiMediaCard =MMC, Secure Disk =SD, MemoryStick =MS en xD Card =xD. CF/MD zijn het minst duur, Sony Memorystick is het duurste. CF is het snelste en de SM het traagste. SM en MMC hebben een voorlopig maximum van 128 MB, Memorystick en SD zitten inmiddels op 2 GB en de Microdrive op 8 GB en CF kan nu al tot 12 GB. Inmiddels is er een nieuw type kaartje op de markt, het is de xD card. Je moet wel uitkijken dat hij niet valt want hij is piepklein. Inmiddels is er al het normale repertoire (tot 512 MB) maar er is een aankondiging tot 8 GB. Helaas is hier vertraging ontstaan dus eerst maar zien of het wat wordt. Het loopt dus niet zoals men had verwacht, maar getuige de constante verbetering, lijkt dit type vooralsnog niet snel te verdwijnen. In de diverse media wordt verondersteld dat Memorystick, SD en CF blijvers zijn terwijl de rest op den duur wordt afgebouwd. Dit is vaak goed te zien aan de beschikbare capaciteit van de kaartjes. Komen ze met de opslag voorbij de 128 MB dan zal het kaartje nog wel een tijdje te krijgen zijn. Met name de SD en de xD kaartjes zijn het laatste half jaar fors goedkoper geworden. Ook de CF kaartjes worden steeds beter betaalbaar. Ik verwacht dat aan het einde van 2004 een 1GB Compact Flash card al vanaf 75 euro te krijgen zal zijn. Actuele prijzen (medio oktober 2004) zijn: MD: 0,11 - 0,15 euro per MB; CF: 0,10 - 0,23 euro per MB; SM: 0,27 - 0,39; MS (pro): 0,19 - 0,63; SD en MMC: 0,11 - 0,21; en de xD: 0,23 - 0,36 euro per MB.

C3) Tegenwoordig kennen de CF kaartjes diverse snelheden. Dit bepaald ook grotendeels de prijs. Besef echter dat die snelheden niet altijd worden gehaald. Ik heb een 32-speed Lexar kaartje getest tegenover een IBM Microdrive, waarbij de MD in een aantal camera's sneller was dan het dure high-speed kaartje. Controleer dit dus voordat je een duur kaartje koopt terwijl deze net zo snel blijkt te zijn als een veel goedkoper exemplaar. Er wordt van de Microdrive ook gezegd dat ze erg kwetsbaar zijn. Ondanks dat ik geen wetenschappelijk verantwoorde gegevens hier kan publiceren, het volgende: Ik/wij bezitten 4 1GB en 3 340MB MD kaartjes. Deze worden ten minste 200 x per jaar beschreven en overgezet naar de PC. De kaartjes moeten werken in camera`s die met 8 opnamen per seconde kunnen fotograferen en worden gebruikt op stoffige en smoorhete savannes. Er zijn daar geen wegen en je stuitert regelmatig bijna (of helemaal) uit de auto. Een kaartje heeft in 2001 twee maal een probleem gegeven wat zonder verlies van foto´s met Norton Diskdokter kon worden opgelost. Uit bovenstaande verhaal blijkt dus goed dat het met de kwetsbaarheid zeker wel meevalt. Sommige camera's presteren veel beter met Microdrives dan anderen. Zeker de Fuji S1 en S2 en de Minolta 7Hi werken uitstekend met Microdrives. Aangezien tegenwoordig de prijzen van CF-kaartjes fors zijn gedaald en zelfs goedkoper zijn geworden dan de MicroDrives, kan je je echter afvragen of het wel zinnig is om nog van deze mini-harddisks te kopen. Wij zullen zelf geen MD’s meer aanschaffen en hebben zelfs de drie 340MB kaartjes uit de roulatie genomen aangezien deze verzekeringstechnisch te duur waren.

C4) Hoe wordt de foto weggeschreven op de media en is dat door de gebruiker te beďnvloeden. Meestal zit er wel een vorm van Basic-Normal-Fine op. Basic is eigenlijk nergens geschikt voor (je weet namelijk nooit wat voor een foto je schiet, misschien wel een topper en dan wordt je helemaal krankjorum wanneer je met deze stand hebt gewerkt.) Normaal is een matige compressie en Fine geeft de minste compressie van de JPEG opslag. Probeer ook uit te vinden wat de compressieverhoudingen zijn. Dit staat bijna altijd in de gebruiksaanwijzing. Liefst zit er ook nog een of meerdere andere standen op zoals TIFF/RAW/NEF/iod. Hiermee kan je de foto ongecomprimeerd opslaan. Dit kost echter wel zeeën van ruimte en je enorme opslagcapaciteit is zo verbruikt. Soms heb je dan ook nog de beschikking over een stand die de ruwe onbewerkte data van de chip op kan slaan. Dit is de RAW-stand die overigens bij Canon bv CRW en bij Minolta MRW heet. Dit is voor speciale toepassingen erg handig maar veel fotografen zullen dat nooit gebruiken. De praktijk leert (wij maken tussen de 150.000 en 200.000 foto's per jaar) dat JPEG-Fine -de allerhoogste JPEG-stand- een prima keuze is. TIFF, RAW, NEF, etc. kosten meer opslagtijd, opslagruimte, transfertijd, bewerkingstijd dan het voordeel wat hiermee is te behalen. Test het overigens wel wanneer die stand erop zit. Misschien zie jij er wel het nut van in of maak je maar een paar foto's per keer en heb je zeeën van tijd.

C5) Is er een mogelijkheid tot het plaatsen van een convertor (groothoek en/of tele). Controleer vóór de aankoop of er convertors beschikbaar zijn en of ze passen. (Dit kan je beoordelen door in de zoeker te kijken en met een teleconvertor de camera door het zoombereik te halen en te controleren of er hoeken in de zoeker niet worden afgerond.) Kijk ook goed wat de prijs van deze convertors is, want dat kan soms aardig in de papieren lopen.

C6) Kan er een externe flitser worden gebruikt want de interne haalt uitsluitend 2-3 en soms 4-5 meter. Ik heb overigens begrepen dat de ingebouwde flitser van Nikon's D70 wel 11 meter kan halen. Een externe flitser is bijna altijd aan te bevelen omdat dit je veel meer speelruimte geeft bij het maken van meer dan huis-tuin-en-keuken-kiekjes.

C7) Wanneer het geen SLR is, controleer dan of de randen uit de zoeker, ook de randen van de foto zijn. Met andere woorden: zie je de hele foto in de zoeker. (Is meestal tussen de 80 en 95%)

C8) Zit er een Tv-aansluiting op. Dit kan voor sommige mensen wel handig zijn. Vooral om anderen te overbluffen want de kwaliteit op de TV is niets dus voor jezelf moet je het niet doen.

C9) Wat is het energieverbruik. Is de monitor uit te zetten. Is de tijd die de foto op de monitor wordt vertoond te beďnvloeden (het gebruik van de monitor kost veel stroom en zeker wanneer het koud is moet je dan een aanhangwagen batterijen/accu's meenemen). Ik zie tegenwoordig steeds meer mensen een foto maken met het toestel ver van hun hoofd. Buiten dat het bijzonder raar staat, wordt er blijkbaar met de monitor gewerkt. Een aantal camera's kunnen helaas niet anders. Denk niet, dat lijkt me leuk en handig, want zeker in de winter kost het gebruik van de monitor onevenredig veel stroom en dus batterijen. Probeer dus een toestel te vinden waar je op een normale manier doorheen kunt kijken om een foto te maken. Binnen afzienbare tijd zullen er overigens camera's op de markt komen die beschikken over een nieuw type monitor. Het stroomverbruik hiervan is extreem laag zodat het energieprobleem hiermee aardig is gereduceerd.

C10) De monitor is absoluut niet belangrijk. Het is een stroomverspiller en helaas hebben een aantal fabrikanten de monitor een zodanige instelling gegeven zodat je erg onder de indruk bent van de gemaakte foto terwijl deze op je grote scherm behoorlijk tegenvalt. Besef ook dat dit kleine scherm een veel grotere scherpte pretendeert dan dat de foto eigenlijk heeft. Soms beschikt de monitor over een zoomfunctie. Deze kan wel handig zijn om een betere beoordeling van de foto te geven. Zorg er echter voor dat je meerdere foto's van hetzelfde onderwerp maakt (kost toch niets) en het geeft je een gerust gevoel dat er meestal wel een goede bijzit.

C11) Kan je de ISO-waarden zelf vaststellen. Boven de 800 is het overigens bijna altijd niet meer om aan te zien. Dit kan je eenvoudig zelf testen door steeds 2 foto's van een testonderwerp te nemen één op 100/200 en één op 800 ISO. Maak ook wat proeven met schaduwvlakken erop. Hier kan je beoordelen hoeveel ruis er ontstaat wanneer je met een hoge ISO-waarde werkt.

C12) Kan je ingrijpen op de automatische instellingen zoals diafragma en sluitertijd en witbalans. Dit lijkt misschien onbelangrijk, maar wanneer je tegen beperkingen van de automatische afhandeling van je camera aanloopt, is het prettige wanneer je hem niet in de kast hoeft te gooien, maar handmatig wat aanpassingen kunt doen zodat er weer gefotografeerd kan worden.

C13) Kijk of je eigen gebruikersinstellingen kunt opgeven of dat alles voor je geregeld wordt. Zie ook Ingrijpen op automatische instellingen en ISO-waarden.

C14) Controleer via Internet of er Firmware updates zijn of komen. Dit kan je camera weer up to date maken. Blijf dat overigens regelmatig (minstens 1 maar per kwartaal) doen.

C15) Heeft de camera een statiefaansluiting? Is misschien zinnig voor nu of in de toekomst. Hieraan kan eventueel ook een externe flitser met een beugel worden bevestigd wanneer jouw camera niet beschikt over een flitsschoen, maar wel een contact voor een externe flitser.

C16) Heeft de camera een macrostand. Is altijd handig en leuk om mee te experimenteren.

C17) Is de witbalans in te stellen. Is onder meer cruciaal voor de tropen anders wordt je gek van het corrigeren op de PC, maar ook in Europa en Nederland kan het handig (soms zelfs noodzakelijk) zijn om hierop aanpassingen te kunnen doen.

C18) Zitten alle knoppen op een logische plaats en zijn de meest belangrijke instellingen eventueel te bedienen zonder de camera voor je ogen weg te halen?

C19) Kijk goed op welk formaat de foto's worden gemaakt. Wees er namelijk bedacht op dat foto-afdrukcentrales meestal werken met bestaande fotomaten 10 x 15 is dus een verhouding van 2/3, terwijl een hoop camera's werken met 3/4 wat hier dus zal leiden tot 9 x 12 of 10 x 13,3. Dat zal leiden tot witte banen aan de linker- en rechterkant of banen die boven en onder zijn weggesneden.

C20) Kijk wat voor een zoeker de camera heeft. Een optische door de lens zoeker is natuurlijk het beste, je ziet dan precies wat je krijgt. Vaak zit er echter een gewone optische zoeker op zoals bij een compactcamera. In een aantal gevallen heeft het toestel een elektronische zoeker (EVF Electronic View Finder genaamd). Dit is altijd het geval wanneer de zoomcapaciteit van het objectief 5 maal of hoger is. Hier moet je wel aan wennen, want het geeft de informatie enigszins vertraagd door. Nog lastiger is echter de zoeker via de monitor. Je kunt tijdens openbare gelegenheden precies zien wie zo'n camera heeft. Zij maken foto's waarbij ze de camera een 40-tal centimeters van hun gezicht houden. Ik vind het erg raar om te zien en bij fel zonlicht wordt het er allemaal niet duidelijker op.

C21) De ontspanvertraging is een verschrikkelijk belangrijk onderwerp. Dit is de tijd die zit tussen het moment van afdrukken (waarop jij de foto wilt maken) en het moment van werkelijk maken (wanneer de camera de foto maakt). Wanneer je bij een analoge camera de ontspanknop indrukt, gaat de sluiter open na een fractie van scherpstellen en wordt de foto gemaakt. Er vinden nog wel een paar processen plaats zoals lichtmeting en dergelijke, maar het is toch allemaal zo gepiept. Bij een digitale camera echter, zit meestal helemaal geen sluiter. Bij het indrukken van de ontspanknop gaan een groot aantal processen gelijktijdig lopen waarbij zoveel werk wordt verricht dat het je verbaasd dat het allemaal zo kort duurt. Toch is elke vertraging te lang. Zeker wanneer je een actiemoment wilt vastleggen, is het spijtig te moeten constateren dat je net te laat was. Wanneer dat een aantal keren voorkomt, ben je de camera al heel snel zat. Waak er daarom voor dat de ontspanvertraging niet te lang is. (Je kunt dit testen door in de winkel op de ontspanknop te drukken en meteen erna snel weg te draaien. Staat het beeld erop dat je nam toen je indrukte, dan is het prima, maar hoe minder er van dit moment te zien is op de foto, hoe groter de vertraging is. Doe deze eenvoudige test om te weten wat je koopt.

Andere belangrijke zaken
D1) Let op de garantieperiode. Binnen de EG moet er sinds 01-01-2002 ten minste 2 jaar garantie worden gegeven. Sterker nog, ik heb ergens gelezen dat je binnen de EU aanspraak kunt maken op garantie wanneer de camera stuk gaat binnen de, voor de camera aanvaardbare, levensduur. Aanvullende garantie afsluiten zou dus niet meer nodig zijn. Informeer echter eerst een bij de Consumentenbond of zo.

D2) Let op dat het garantiebewijs erbij zit. Dat het nummer overeenkomt met de camera en dat het van de Nederlandse Importeur is (alhoewel men officieel alle aangeboden camera's hoort te repareren, kunnen ze helaas toch nog eens moeilijk doen). Ik hoorde onlangs een horrorverhaal. Iemand had bij een gewone fotozaak een Nikon D1X gekocht (USD 5600,00) en bracht deze weg voor een onderhoudsbeurt. Hij kreeg de camera niet meer terug omdat deze als gestolen te boek stond. Via een civiele procedure moet hij de camera of een geldelijke vergoeding terugvorderen. Wanneer je het originele garantiebewijs met daarop het juiste serienummer hebt, sta je een stuk sterker.

D3) Wanneer je foto's op een hoge resolutie neemt, dan loopt je harddisk snel vol. Besef dat ook hier kosten mee zijn gemoeid. Denk je de foto's weg te schrijven op CD, dan moet je bedenken dat deze -afhankelijk van de kwaliteit- eigenlijk maar zo'n 25 jaar mee gaan. Koop je Cd's die men langer garandeert, dan wil je de prijs niet weten. Ik wil hierbij opmerken dat ik ook artikelen lees die aangeven dat het allemaal wel mee zal vallen met de houdbaarheid van zelf opgenomen Cd's of DVD's. Koop echter wel fatsoenlijke Cd's en niet exemplaren van niet-gerenommeerde merken. PC Active heeft een tijdje geleden een artikel geschreven waarin mededeling werd gedaan van Cd's die ongebruikt na 18 maanden al niet meer bruikbaar waren. Cd's waar gegevens op stonden waren niet meer te lezen.

D4) Wanneer je denkt, "ik laat mijn foto's wel afdrukken", dan mis je een hoop voordeel van de digitale fotografie. De kracht zit mede in het kunnen bewerken van de foto, je eigen beelduitsnede bepalen en kleurnuances doorvoeren waardoor JIJ de foto mooi vindt en niet de persoon achter de afdrukmachine.

D5) Wanneer je een digitale camera hebt gekocht, neem je deze natuurlijk ook mee op vakantie. Wanneer je echter niet een vermogen aan geheugenkaartjes hebt uitgegeven, zal je halverwege de vakantie waarschijnlijk zonder opslag komen te staan. Je kunt natuurlijk extra geheugen kopen, maar er is ook een andere oplossing. Apacher heeft een CD-brander die zonder PC kan werken en een reader heeft voor geheugenkaartjes. Stop je geheugenkaartje in de daarvoor bestemde opening en brand de foto's gelijk naar CD-R of CD-RW. Helaas kan je niet kijken of alle foto's goed zijn overgenomen. (De brander is in ieder geval te koop bij MyCom en kost ongeveer 200 euro). Een andere optie is de FlashTrax. Een 30 tot 80 GB harddisk en een reader EN EEN beeldscherm. Werkt ook nog op accu's en kan ook MP3's en video afspelen. Ook de foto's kunnen (eventueel) in een diashow worden vertoond. Het toestel werkt via USB2.0 en kost ongeveer 450 euro.

D6) Tegenwoordig kan je je digitale foto's voor zeer redelijke prijzen laten afdrukken (ik heb al prijzen van 9 eurocent per afdruk vernomen). Op verschillende forums op het Internet staan ervaringen van mensen met deze afdrukcentrales. Kijk daar regelmatig en meldt zelf ook of een centrale goed werk aflevert. Daar hebben anderen dan weer wat aan. Ook doen diverse foto- en computerbladen regelmatig vergelijkend warenonderzoek.

© PANTHERA Multimedia / Marco Mulder
AANGEPAST: A7 – A9 – A10 – B1 – B6 – C1 – C2 – C3 – C4 – C16
TOEGEVOEGD:

AANGEPAST OP: 13-10-2004

Printversie!